என்னை

என்னை என்னைஈ தென்றன் மாதவம்
முன்னை நன்னெறி முயன்றி லேனைநின்
பொன்னை அன்னதாள் போற்ற வைத்தனை
அன்னை என்னும்நல் தணிகை அண்ணலே

என்னை உடையார் ஒருவேடன் எச்சில் உவந்தார் என்றாலும் 
அன்னை அனையார் ஒருமகனை அறுக்க உரைத்தார் என்றாலும் 
துன்னும் இறையார் தொண்டனுக்குத் தூதர் ஆனார் என்றாலும் 
கன்னி இதுகேள் நான்அவர்மேல் காதல் ஒழியேன் கனவினுமே

என்னை வேண்டிஎ னக்கருள் செய்தியேல் இன்னல் நீங்கும்நல் இன்பமும் ஓங்கும்நின்
தன்னை வேண்டிச்ச ரண்புகுந் தேன்என்னைத் தாங்கிக் கொள்ளும்சரன்பிறி தில்லைகாண்
அன்னைவேண்டிஅ ழும்மகப் போல்கின்றேன் அறிகி லேன்நின்தி ருவுளம் ஐயனே
மின்னை வேண்டிய செஞ்சடையாளனே விளங்கும் சித்தி விநாயக வள்ளலே

என்னை ஆண்ட வண்ணம் எண்ணில் உள்ளம் உருகு தே 
என்னை விழுங்கி எங்கும் இன்ப வெள்ளம் பெருகு தே 
உன்ன உன்ன மனமும் உயிரும் உடம்பும் இனிக்கு தே 
உன்னோ டென்னை வேறென் றெண்ணில் மிகவும் பனிக்கு தே  எனக்கும் உனக்கும்

என்னை அடிமை கொண்டாய் நானும் நினக்கு நல்ல னோ 
எல்லாம் வல்ல தலைவ நினக்கு நல்லன் அல்ல னோ 
முன்னை வினைகள் அனைத்தும் நீக்கி அமுதம் ஊட்டி யே 
மூவர்க் கரிய நிலையில் வைத்தாய் என்னை நாட்டி யே  எனக்கும் உனக்கும்

என்னை மறைத்த மறைப்பை நீக்கி என்னைக் காட்டி யே 
இறைவ நினையும் காட்டி வளர்த்தாய் அமுதம் ஊட்டி யே 
முன்னை மறைக்கும் எட்டா நினது பெருமை தன்னை யே 
முன்னி மகிழ்ந்து பாடப் புரிந்தாய் அடிமை என்னை யே  எனக்கும் உனக்கும்