ஐய

ஐய னேநினை அன்றி எங்கணும்
பொய்ய னேற்கொரு புகல்இ லாமையால்
வெய்ய னேன்என வெறுத்து விட்டிடேல்
மெய்ய னேதிருத் தணிகை வேலனே

ஐய இன்னும்நான் எத்தனை நாள்செலும் அல்லல்விட் டருள்மேவத்
துய்ய நன்னெறி மன்னிய அடியர்தம் துயர்தவிர்த் தருள்வோனே
வெய்ய நெஞ்சினர் எட்டொனா மெய்யனே வேல்கொளும் கரத்தோனே
செய்ய மேனிஎஞ் சிவபிரான் பெற்றநற் செல்வனே திறலோனே

ஐய நின்னுடை அன்பர்கள் எல்லாம் 

அழிவில் இன்பமுற் றருகிருக் கின்றார் 
வெய்ய நெஞ்சகப் பாவியேன் கொடிய 

வீண னேன்இங்கு வீழ்கதிக் கிடமாய் 
வைய வாழ்க்கையின் மயங்குகின் றனன்மேல் 

வருவ தோர்ந்திலன் வாழ்வடை வேனோ 
செய்ய வண்ணனே ஒற்றியம் பொருளே 
தில்லை ஓங்கிய சிவானந்தத் தேனே

ஐய ரேஉம தடியன்நான் ஆகில் அடிகள் நீர்என தாண்டவர் ஆகில்
பொய்ய னேன்உளத் தவலமும் பயமும்புன்கணும்தவிர்த் தருளுதல்வேண்டும்
தைய லோர்புறம் நின்றுளங் களிப்பச் சச்சி தானந்தத் தனிநடம் புரியும்
மெய்ய ரேமிகு துய்யரே தரும விடைய ரேஎன்றன் விழிஅமர்ந் தவரே   
 வேறு