கஞ்சன்

கஞ்சன் துதிக்கும் பொருளேஎன் கண்ணே நின்னைக் கருதாத
வஞ்சர் கொடிய முகம்பார்க்க மாட்டேன் இனிஎன் வருத்தம்அறுத்
தஞ்சல் எனவந் தருளாயேல் ஆற்றேன் கண்டாய் அடியேனே
செஞ்சந் தனம்சேர் தணிகைமலைத் தேனே ஞானச் செழுஞ்சுடரே

கஞ்சன் அங்கொரு விஞ்சனம் ஆகிக்
காலில் போந்துமுன் காணரு முடியார்
அஞ்ச னம்கொளும் நெடுங்கணாள் எங்கள்
அம்மை காணநின் றாடிய பதத்தார்
செஞ்சொன் மாதவர் புகழ்திரு வொற்றித்
தேவர் காண்அவர் திருமுடிக் காட்ட
மஞ்ச னங்கொடு வருதும்என் மொழியை
மறாது நீஉடன் வருதிஎன் மனனே

கஞ்சன் அறியார் ஒற்றியினார் 

கண்மூன் றுடையார் கனவினிலும் 
வஞ்சம் அறியார் என்றனக்கு 

மாலைஇட்ட தொன்றல்லால் 
மஞ்சம் அதனில் என்னோடு 

மருவி இருக்க நான்அறியேன் 
கொஞ்சம் மதிநேர் நுதலாய்என் 

குறையை எவர்க்குக் கூறுவனே