கல்லாய

கல்லாய வன்மனத்தர் தம்பால் சென்றே 

கண்கலக்கங் கொள்கின்றேன் கவலை வாழ்வை 
எல்லாம்உள் இருந்தறிந்தாய் அன்றோ சற்றும் 

இரங்கிலைஎம் பெருமானே என்னே என்னே 
பொல்லாத வௌ;வினையேன் எனினும் என்னைப் 

புண்ணியனே புரப்பதருட் புகழ்ச்சி அன்றோ 
அல்ஆர்ந்த துயர்க்கடல்நின் றெடுத்தி டாயேல் 

ஆற்றேன்நான் பழிநின்பால் ஆக்கு வேனே

கல்லாய மனத்தையும்ஓர் கணத்தினிலே 

கனிவித்துக் கருணை யாலே 
பல்லாரும் அதிசயிக்கப் பக்குவந்தந் 

தருட்பதமும் பாலிக் கின்றோய் 
எல்லாஞ்செய் வல்லோய்சிற் றம்பலத்தே 

ஆடல்இடு கின்றோய் நின்னால் 
அல்லால்ஒன் றாகாதேல் அந்தோஇச் 

சிறியேனால் ஆவ தென்னே

கல்லாய மனங்களும் கரையப்பொன் னொளிதான் 

கண்டது கங்குலும் விண்டது தொண்டர் 
பல்லாரும் எய்தினர் பாடிநின் றாடிப் 

பரவுகின் றார்அன்பு விரவுகின் றாராய் 
நல்லார்மெய்ஞ் ஞானிகள் யோகிகள் பிறரும் 

நண்ணினர் சூழ்ந்தனர் புண்ணிய நிதியே 
எல்லாஞ்செய் வல்லஎன் அருட்பெருஞ் சோதி 

என்தெய்வ மேபள்ளி எழுந்தருள் வாயே