துட்ட

துட்ட நெஞ்சினேன் எட்டியை அனையேன்
துயர்செய் மாதர்கள் சூழலுன் தினமும்
பட்ட வஞ்சனேன் என்செய உதித்தேன்
பாவியேன் எந்தப் பரிசுகொண் டடைவேன்
நட்டம் ஆடிய நாயகன் அளித்த
நல்ல மாணிக்க நாயக மணியே
மட்ட றாப்பொழில் சூழ்திருத் தணிகை
வள்ள லேமயில் வாகனத் தேவே

துட்ட வஞ்சக நெஞ்சக மேஒன்று சொல்லக் கேள்கடல் சூழ்உல கத்திலே
இட்டம் என்கொல் இறையள வேனும்ஓர் இன்பம் இல்லை இடைக்கிடை இன்னலால்
நட்ட மிக்குறல் கண்டுகண் டேங்கினை நாணு கின்றிலை நாய்க்குங் கடையைநீ
பட்ட வன்மைகள் எண்ணில் எனக்குடல் பதைக்கும் உள்ளம் பகீல்என ஏங்குமே

அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்

துட்ட நெஞ்சக வஞ்சகக் கொடியேன் 
சொல்வ தென்னைஎன் தொல்வினை வசத்தால் 
இட்ட நல்வழி அல்வழி எனவே 
எண்ணும் இவ்வழி இரண்டிடை எனைநீ 
விட்ட தெவ்வழி அவ்வழி அகன்றே 
வேறும் ஓர்வழி மேவிடப் படுமோ 
சிட்டர் உள்ளுறும் சிவபெரு மான்நின் 
சித்தம் அன்றியான் செய்வதொன் றிலையே