மாயைஎனும்

மாயைஎனும் இரவில்என் மனையகத் தேவிடய வாதனைஎ னுங்கள் வர்தாம்

வந்துமன அடிமையை எழுப்பிஅவ னைத்தமது வசமாக உளவு கண்டு
மேயமதி எனும்ஒரு விளக்கினை அவித்தெனது மெய்ந்நிலைச் சாளி கைஎலாம்

வேறுற உடைத்துள்ள பொருள்எலாம் கொள்ளைகொள மிகநடுக் குற்று நினையே
நேயம்உற ஓவாது கூவுகின் றேன்சற்றும் நின்செவிக் கேற இலையோ

நீதிஇலை யோதரும நெறியும்இலை யோஅருளின் நிறைவும்இலை யோஎன் செய்கேன்
ஆயமறை முடிநின்ற தில்லையம் பதிமருவும் அண்ணலார் மகிழும் மணியே

அகிலாண்ட மும்சரா சரமும்ஈன் றருள்பரசி வானந்த வல்லி உமையே

மாயைஎனும் படுதிருட்டுச் சிறுக்கிஇது கேள்உன் 

மாயைஎலாம் சுமைசுமையா வரிந்து கட்டிக் கொண்டுன் 
சாயைஎனும் பெண்இனத்தார் தலைமேலும் உனது 

தலைமேலும் சுமந்துகொண்டோ ர் சந்துவழி பார்த்தே 
பேய்எனக்காட் டிடைஓடிப் பிழைத்திடுநீ இலையேல் 

பேசுமுன்னே மாய்த்திடுவேன் பின்னும்முன்னும் பாரேன் 
ஆய்எனைநீ அறியாயோ எல்லாஞ்செய் வல்லார் 

அருள்அமுதுண் டருள்நிலைமேல் அமர்ந்தபிள்ளை நானே