سعادتی که از کاهش رنج ناشی از خواهش و غیره بوجود میاید، شفقت دنیوی نامیده میشود. این را باید دانست که آنها بعضی از لذت های تجربه شده در این زندگی دنیوی اند.
بعضی از موجودات زنده بدون لباس برای پوشیدن، بدون جای برای زندگی، بدون زمین برای کشت، بدون خانم یا شوهر برای عشق، و بدون پول رنج میبرند.
اگر مصائب فوق را با دادن چیزهای لازم برای آنها از بین ببریم، شفقت زمینی نامیده می شود. این شفقت موجودات زنده را کاملاً خوشحال خواهد ساخت و خدا را تا حدی خوشحال میسازد.
زمانیکه ما چیزهای مورد نیاز را میدهیم، مانند لباس، خانه، زمین، زنان، پول، و کمک های مشابه که برای برآورده ساختن خواسته های آنها داده شده است، دریافت کننده لذت میبرد.
زمانیکه رنج دیده کمک دریافت میکند و از رنج راضی میشود، صورت آنها از خوشحالی شکوفا میشود.
زمانیکه شادی گیرنده را میبیند، بخشنده دلسوز نیز خوشحال میشود.
لذت که از شفقت دنیوی بدست میاید تا حدی در حواس خدا افشا میشود.
لذت که از شفقت دنیوی بدست میاید در حواس موجودات زنده کاملاً در معرض دید قرار دارد.
از اینرو، این باید به عنوان شفقت دنیوی شناخته شود.
یادداشت: اگر خدا و روح هر دو کاملاً خوشحال باشند، این سعادت عالی نامیده میشود.