ការដឹងនៃព្រលឹងគឺជាភ្នែកនៃព្រលឹង។ ភ្នែកនៃព្រលឹងត្រូវបានស្រអាប់យ៉ាងខ្លាំងដោយការវង្វេងនិងភាពល្ងង់ខ្លៅ ដូច្នេះគាត់មិនអាចកំណត់អត្តសញ្ញាណមួយជាបងប្អូនរបស់គាត់។ គាត់ក៏មិនអាចទទួលស្គាល់ទុក្ខលំបាករបស់បងប្រុសដែរ។
ម្យ៉ាងទៀត ចិត្តដែលជាកែវភ្នែកបម្រើជាជំនួយភ្នែកបានក្លាយទៅជាក្រាស់ ហើយបាត់បង់ភាពស្រើបស្រាល ដោយរារាំងពន្លឺដែលឆ្លងកាត់ពួកវា។
ដូច្នេះពួកគេមិនអាចមើលឃើញ និងទទួលស្គាល់សិទ្ធិភាតរភាពឡើយ។
ទោះបីជាមានសិទ្ធិជាបងប្អូនក្តី ក្តីមេត្តាមិនកើតឡើងចំពោះអ្នករងទុក្ខទេ ព្រោះចំណេះដឹងរបស់ពួកគេបានធ្លាក់ចុះ។
ពួកគេមិនអាចទទួលស្គាល់ និងបង្ហាញការអាណិតអាសូរដល់សត្វមានជីវិត ដោយសារតែខ្វះចំណេះដឹង។
អាស្រ័យហេតុនេះ យើងត្រូវយល់ថា មនុស្សដែលមានមេត្តាចំពោះសត្វមានជីវិតផ្សេងទៀត មានចក្ខុវិស័យខាងវិញ្ញាណដែលបំភ្លឺ។