ถ้าพืชเช่นต้นไม้ หญ้า ข้าว ถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิต ถ้าเราทำให้พวกมันทุกข์กินเป็นอาหาร พวกมันก็เป็นอาหารชั่วไม่ใช่หรือ และความสุขที่เกิดจากสิ่งนั้นก็คือความสุขของจิตที่ไม่บริสุทธิ์และอวัยวะภายใน
พืชอย่างต้นไม้ หญ้า และข้าว ก็มีชีวิตเช่นกัน หากเรากินมันเข้าไปแล้วทำให้มันเจ็บปวด แท้จริงแล้วมันเป็นอาหารอันชั่วร้าย ความสุขที่ได้จากการกินผักเหล่านั้น ก็คือความสุขจากความรู้สึกภายในที่ไม่บริสุทธิ์เช่นกัน ดูเหมือนจะถูกต้อง แต่ถ้าเราพิจารณาความจริงอย่างลึกซึ้งแล้ว มันไม่ใช่ความจริง
สิ่งมีชีวิตอย่างต้นไม้ หญ้า และข้าว มีประสาทสัมผัสเพียงอย่างใดอย่างหนึ่งที่เรียกว่าสัมผัส การปรากฏของชีวิตจะส่องประกายเพียงระดับหนึ่งเท่านั้น เมล็ดที่ทำให้พืชเกิดขึ้นนั้นเป็นสิ่งไม่มีชีวิต เราเป็นผู้หว่านเมล็ดและทำให้พืชมีชีวิตขึ้นมาเอง โดยไม่ฆ่าพืชต้นกำเนิด เราจะกินเฉพาะเมล็ดพืช ผัก ผลไม้ ดอกไม้ หัว และใบที่ยังไม่เจริญเติบโตเท่านั้น
เราไม่ได้กินพืชที่มีชีวิต เมื่อเรากินผักและผลไม้ที่เติบโตจากพืชเหล่านั้น มันไม่ได้ทำให้เกิดความเจ็บปวดมากเกินไป
เมื่อเราตัดเล็บและตัดผม มันไม่ได้ทำให้เกิดความเจ็บปวดใดๆ เนื่องจากพืชไม่ได้มีจิตใจที่พัฒนาแล้ว จึงไม่ถือว่าเป็นการฆ่า ไม่ใช่การกระทำที่ก่อให้เกิดความทุกข์ทรมาน และดังนั้นจึงไม่ขัดต่อความเมตตา
สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่าความสุขที่ได้รับจากการกินอาหารจากพืชเป็นเพียงการแสดงออกของสิ่งมีชีวิตและพระเจ้าเท่านั้น