بنابراین، انضباط شفقت به عنوان مسیر حقیقی (سانمارگام) شناخته میشود.
وقتی شفقت آشکار شود، معرفت و عشق آشکار میشود؛ بنابراین، خیرخواهی آشکار میشود؛ به واسطه آن خیرخواهی، همه خوبیها پدیدار میشوند.
وقتی شفقت از بین برود، دانش و عشق ناپدید میشوند؛ بنابراین، خیرخواهی از بین میرود؛ به دلیل از بین رفتن خیرخواهی، همه چیزهای بد ظاهر میشوند.
باید دانست که فضیلت فقط شفقت است و گناه فقط فقدان شفقت است.
باید دانست که روشنایی حاصل از شفقت، روشنایی خداست و لذتی که از آن حاصل میشود، لذت خداست.
انسان خردمند حقیقی که این روشن بینی و وجد واقعی را برای مدت طولانی درک و تجربه کرده است، واصل سعادت متعالی نامیده میشود.
واصل به سعادت اعلی کسی است که خدا را از طریق علم بشناسد و به مقام خدایی برسد.