سعادتی که از تسکین رنج ناشی از میل و غیره ناشی میشود، شفقت دنیوی نامیده میشود. باید دانست که آنها برخی از لذتهای تجربه شده در این زندگی دنیوی هستند.
بعضی از موجودات زنده بدون لباس برای پوشیدن، بدون سرپناه برای اقامت، بدون زمین برای کشت، بدون همسر یا شوهری برای عشق ورزیدن و بدون پول رنج میبرند.
اگر رنجهای فوق را با دادن چیزهای ضروری به آنها از بین ببریم، به آن شفقت زمینی گفته میشود. این شفقت، موجودات زنده را کاملاً خوشحال میکند و خدا را تا حدی خوشحال میکند.
وقتی ما به نیازمندان چیزهایی مانند لباس، خانه، زمین، زن، پول و کمکهای مشابه که برای برآورده شدن خواستههایشان داده میشود، میدهیم، گیرنده لذت میبرد.
به محض اینکه فرد رنجکشیده کمک دریافت میکند و از رنج خود راضی میشود، چهرهاش از شادی شکوفا میشود.
وقتی شادی گیرنده را میبیند، دهندهی دلسوز نیز شاد میشود.
لذتی که از شفقت دنیوی ناشی میشود، تا حدی در حواس الهی آشکار میشود.
لذتی که از شفقت دنیوی ناشی میشود، کاملاً در حواس موجودات زنده آشکار میشود.
بنابراین، باید آن را شفقت دنیوی دانست.
نکته: اگر خدا و روح هر دو کاملاً خوشحال باشند، به آن سعادت اعلی میگویند.