از نظر شفقت والا، پایان دادن به گرسنگی و کشتار چه اهمیتی دارد؟
در آموزه شفقت، دو نوع شفقت وجود دارد: شفقت دنیوی و شفقت اعلی.
لازم به ذکر است که از میان آنها، قطع گرسنگی و قطع کشتار به طور ویژه در رحمت اعلی ذکر شده است.
علاوه بر این، کسانی که مهربان هستند و به گرسنگی زندگانی که از گرسنگی رنج میبرند کمک میکنند، از آب دادن به تشنگان دریغ نمیکنند.
دادن آب کار سختی نیست. آب در دریاچهها، برکهها، کانالها و غیره یافت میشود.
تشنگی خطری بیشتر از غذا ایجاد نمیکند. بنابراین، بدن بیشتر رنج نمیبرد؛ گرسنگی آسیبهای جبرانناپذیری به بدن وارد میکند.
فرد مهربانی که میتواند رنج ناشی از گرسنگی را تسکین دهد، برای تسکین رنج ناشی از بیماری نیز مهربان خواهد بود.
بیماریها به دلیل گرسنگی بیش از حد ایجاد میشوند. بیماریها با غذا درمان میشوند. حتی اگر داروهای دیگری برای بیماریها تجویز شود، غذای کافی اساس لازم برای زنده ماندن بدن است.
بدن را میتوان برای مدت طولانی بیمار نگه داشت.
بدن را حتی برای یک روز هم نباید بدون غذا نگه داشت.
کسانی که مهربانند و گرسنگی گرسنگان را با غذا تسکین میدهند، برای تسکین رنج ناشی از میل و هوس نیز مهربان خواهند بود.
اگر کسی گرسنه باشد، به جز غذا، هیچ چیز دیگری را نمیخواهد.
وقتی کسی برای رفع گرسنگیاش غذا میخورد، ممکن است سعی کند نیازهای دیگرش را برآورده کند یا برای رسیدن به آن نیازها زحمت بکشد.
او میتواند بدنش را برای روزهای متمادی با آرزوهای برآورده نشده نگه دارد؛ او نمیتواند حتی یک روز هم خود را گرسنه نگه دارد.
انسانهای مهربانی که گرسنگی گرسنگان را با غذا برطرف میکنند، در کمک به سایر مشکلات موجودات نیز کوتاهی نخواهند کرد.
هیچ غمی بزرگتر از رنج گرسنگی نیست. مشکلات دیگر ممکن است در عرض چند روز حل شوند؛ گرسنگی نباید به این شکل حل شود. گرسنگی را فقط باید با غذا دادن حل کرد.
او ممکن است بدنش را با غم و اندوه دیگری نگه دارد؛ او نمیتواند خود را گرسنه نگه دارد.
انسانهای مهربانی که گرسنگی را فرو مینشانند، در از بین بردن ترس از موجودات شکست نخواهند خورد.
هیچ ترسی بزرگتر از ترس گرسنگی و ترس از کشتن نیست.
ترس را میتوان با برخی تاکتیکها از بین برد، اما گرسنگی را نمیتوان با هیچ وسیلهای از بین برد.