برخی از انسانها به اندازه کافی غذا و ثروت دارند، اما برخی دیگر به دلیل کارمای گذشته (اعمال در تولد قبلی) خود، غذا و ثروت کافی ندارند. طبیعت، گناهکاران را در گرسنگی قرار میدهد تا تقصیری را که در تولد قبلی رخ داده است، جبران کند. یک انسان غذای کافی دارد و موجود دیگری کمبود غذا دارد و از گرسنگی رنج میبرد. بنابراین، یک انسان از انسان دیگری انتظار کمک دارد تا غذا برای رفع گرسنگی داشته باشد.
به لطف الهی مقرر شده است که کسی که غذا میدهد، به قدرتی ویژه و حیاتی جاودانه دست یابد.