اهمیت پایان دادن به گرسنگی و کشتار، از نظر شفقت عالی چیست
در انضباط شفقت، دو نوع شفقت وجود دارد: شفقت دنیوی و شفقت عالی.
باید گفت که در میان آنها، توقف گرسنگی و توقف کشتار در شفقت علیا به طور خاص ذکر شده است.
علاوه بر آن کسانی که مهربان هستند و به گرسنگی زندگانی که از گرسنگی رنج می برند کمک می کنند، از آب دادن به تشنه ها دریغ نمی کنند.
آب دادن دشوار نیست. آب در جهیل ها، حوض ها، کانال ها و غیره یافت میشود.
تشنگی بیشتر از غذا سبب خطر نمیشود. از اینرو، بدن بیشتر رنج نمیبرد؛ گرسنگی سبب آسیب جبران ناپذیر به بدن میگردد.
انسان مهربان که بتواند رنج ناشی از گرسنگی را رفع کند، مهربان خواهد بود تا رنج ناشی از بیماری را رفع کند.
امراض به علت گرسنگی بیش از حد بوجود میاید. امراض با غذا درمان میشوند. حتی اگر ادویه های دیگر برای امراض داده شود، غذای کافی اساس لازم برای زنده ماندن بدن است.
بدن میتواند برای مدت طولانی مریض نگهداشته شود.
بدن نباید حتی برای یک روز بدون غذا نگهداشته شود.
کسانی که مهربان هستند و گرسنگی گرسنگان را با غذا رفع می کنند، مهربانی خواهند کرد تا رنج ناشی از هوس را رفع کنند.
اگر کسی گرسنه باشد، میل به چیزی غیر از غذا وجود نخواهد داشت.
زمانیکه یک شخص برای گرسنگی اش غذا بخورد، او ممکن تلاش کند تا نیازهای دیگر خود را برآورده سازد یا برای برآورده ساختن آن نیازها زحمت بکشد.
او ممکن بدن خود را با خواهشات برآورده نشده برای روزهای زیاد نگه دارد؛ او نمیتواند خود را برای یک روز گرسنه نگه دارد.
مهربانانی که گرسنگی گرسنگان را با غذا رفع می کنند، در کمک به مشکلات دیگر موجودات کوتاهی نخواهند کرد.
هیچ غم بزرگتر از رنج گرسنگی نیست. مشکلات دیگر ممکن در چند روز حل گردد؛ گرسنگی نباید به این شیوه حل گردد. گرسنگی باید فقط با دادن غذا حل گردد.
او ممکن بدن خود را با غم دیگر نگه دارد؛ او نمیتواند خود را گرسنه نگه دارد.
مهربانان که گرسنگی را برطرف میکنند در از بین بردن ترس موجودات ناکام نخواهند بود.
هیچ ترسی بزرگتر از ترس از گرسنگی و ترس از کشتن نیست.
ترس را میتوان با بعضی تاکتیک ها از بین برد، مگر گرسنگی را نمیتوان با هیچ وسیله از بین برد.