ដោយសារតែទង្វើកន្លងមក និងការធ្វេសប្រហែស ទើបមានសត្វមួយចំនួនដែលមិនមានចំណេះដឹង និងសេរីភាពក្នុងការរំដោះខ្លួនចេញពីគ្រោះថ្នាក់នៃការស្រេកឃ្លាន និងការសម្លាប់។
ម្នាលអាវុសោទាំងឡាយ សត្វដែលមានសេចក្តីចេះដឹង និងសម្រាលទុក្ខ គប្បីមានមេត្តា និងជួយជនរងទុក្ខ។
វាគួរតែត្រូវបានយល់ថាជំនួយបែបនេះគឺជាមហិច្ឆតាចម្បងនៃការអាណិតអាសូរ។
ក្នុងនេះគួរតែជឿលើមេត្តា និងបំពេញសេចក្តីស្រេកឃ្លានដោយការផ្តល់អាហារដល់សត្វមានជីវិត។
កាលសត្វមានជីវិតត្រូវស្លាប់ បុគ្គលគប្បីការពារជីវិតដែលកំពុងស្លាប់ នាំមកនូវសេចក្តីរីករាយ និងសេចក្តីសុខដល់សត្វមានជីវិតដែលរងទុក្ខ។ នេះក៏គួរត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាអត្ថប្រយោជន៍ខ្ពស់បំផុត។