អ្នកខ្លះនិយាយថា កាលណារូបកាយមនុស្សស្លាប់ ទាំងព្រលឹង និងរូបកាយនឹងត្រូវវិនាស។ អ្នកខ្លះនិយាយថាគាត់នឹងនៅឋានសួគ៌។ អ្នកខ្លះនិយាយថា គាត់នឹងតែងតែជួបប្រទះរឿងដែលផ្អែកលើអំពើបាប និងសុច្ឆន្ទៈ។ អ្នកខ្លះថាគាត់នឹងគ្មានរូបកាយ ហើយនៅកន្លែងដែលគាត់ស្លាប់។
ដោយសារពួកគេនីមួយៗទាក់ទងនឹងគោលលទ្ធិនៃសាសនា ដែលទាក់ទងតែនឹងពិភពសម្ភារៈប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេជឿថា រូបកាយគឺជាព្រលឹង ហើយការសប្បាយខាងលោកិយគឺជាការរំដោះ។ ដូច្នេះ ពួកគេមិនយល់ការពិតទេ។ មិនមានភស្តុតាងនៃសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ពួកគេទេ។
ពួកគេមិនអាចយល់បានថាមានព្រលឹងដែលស្ថិតនៅក្នុងទម្រង់នៃចំណេះដឹងខ្លួនឯងនៅក្នុងរូបកាយអសកម្ម។ ព្រលឹងមានចំណង និងការរំដោះ ហើយវានឹងទទួលយករាងកាយម្តងហើយម្តងទៀតរហូតដល់វាបានរួចផុតពីចំណងទាំងអស់។
យើងត្រូវយល់ថាមិនមានភស្តុតាងសម្រាប់សេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ពួកគេទេ។