کسانی که از تشنگی رنج می برند، کسانی که از بیماری رنج می برند، کسانی که از هوس رنج می برند، کسانی که از فقر رنج می برند، کسانی که از ترس رنج می برند، وقتی گرسنگی و تشنگی غیر قابل تحمل می شود، همه آن غم ها را فراموش می کنند و برای یافتن غذا تلاش می کنند.
علاوه بر این، مجرمی که از سوی پادشاه به جرم قتل به اعدام محکوم می شود، وقتی گرسنگی فرا می رسد، ترس و غم خود را فراموش می کند و می کوشد تا غذای خود را بدست بیاورد.
مریضان و کهنسالان که از جانب طبیب به آنان گفته شده است که مرگ شان قطعی است، هنگامی که گرسنگی فرا میرسد، غمشان را فراموش میکنند و سعی میکنند گرسنگیشان را رفع کنند.
کسیکه جرات میکند از روی شفقت به گرسنه ها غذا بدهد، هیچگاه رنج موجودات دیگر را که به یک شیوه دیگر رنج میبرند تحمل نخواهد کرد.
از اینرو، یکی باید بداند که چرا ما بشکل مکرر روی فضیلت تغذیه کردن غذا به گرسنگی تاکید میکنیم.