فقط دو چیز در این بدن مادی میتواند خوب و بد را تجربه کند. یکی روح است و دیگری خدا. خدا در داخل روح با دانش برتر منحیث یک راهنما برای روح زندگی میکند.
از اینرو، چیزهای بی اثر نمیدانند که چگونه لذت و رنج ها را تجربه کنند. ذهن، چشم، وغیره فقط یک وسیله برای کمک به موجودات زنده است.
ما نمیتوانیم بگوییم که ذهن خوشحال بود یا غمگین، بخاطریکه این فقط یک وسیله برای روح است. موجودات غیر زنده نمیتوانند خوب یا بد را تجربه کنند. ما نباید بگوییم که خاک سرخ خوشبخت است، زیرا خاک سرخ موجود زنده نیست.
مانند این، ما نباید بگوییم که ذهن من خوشحال است یا غمگین.
انسان ها برای زندگی با استفاده از خاک رس سرخ خانه می سازند. مانند یک خانه، خداوند برای ما یک خانه کوچک ساخته است، منحیث یک بدن انسان، با یک ذهن و اعضای بدن. پس بدن یا مغز ما هیچ چیزی را تجربه نمیکند، این یک وسیله برای ما است تا خوب و بد را تجربه کنیم.
همانطور که خانه برای زیستن زندگی با رس سرخ ساخته می شود، جسم هستی که توسط خداوند برای زندگی با حواس مانند ذهن ساخته شده است، خانه ای کوچک است.
خانه یک موجود زنده نیست، از اینرو نمیتواند هیچ چیز را تجربه کند. فقط یک انسان که در خانه زندگی میکند میتواند لذت و غم را تجربه کند.
علاوه بر این، بعضی از مردم زمانیکه دید تار دارند از طریق عینک میبینند. وقتی چشمانشان چیزهای دردناک را از طریق عینک میبیند، یا آن چشمها آب میریزد و یا شیشه اشک نمیریزد.
از اینرو وسیله کمکی روح لذت و درد را تجربه نمیکند.