کسانیکه از لذت های زندگی دنیوی برخوردار اند و در زندگی خانوادگی قرار دارند، اگر با شفقت نسبت به موجودات دیگر زندگی کنند، حق کامل دریافت فضل خداوند متعال را دارند.
کسانی که حکمت، یوگا، توبه، روزه، نماز، مدیتیشن و غیره را بدون شفقت انجام میدهند، هیچ حقی به فضل خداوند ندارند.
آنها نباید به عنوان داشتن روشنفکری روحانی تصور شوند.
این را باید درک کرد که تمام اعمال که بدون شفقت انجام میشود اعمال بی فایده و خیالی است.