Bu fiziki bədəndə yalnız iki şey kədər və xoşbəxtliyi yaşaya bilər. Bu, ruh və Allahdır. Ağlımız, gözümüz, dilimiz, qulağımız, burnumuz, dərimiz və s. insanlar üçün alətdir. Yaxşı və ya pis hiss etmir. O əzalar ruhun yaxşını və pisini yaşamaq üçün alətləridir. Göz, burun, qulaq, ağıl və s. kimi alətlərin biliyi yoxdur. Cansız şeylərə bənzəyir. Cansız şeylər yaxşı və pis hiss edə bilməz. Qumun xoşbəxt olduğunu söyləməməliyik, çünki qum cansız bir şeydir; yaxşı və pisi yaşamağa biliyə malik deyil. Odur ki, beynim xoşbəxtdir deməməliyik. Çünki ağıl bizim üçün bir vasitədir. Alət heç bir şey hiss etmir.
Qum, sement və s.-dən tikilmiş insan əli ilə tikilmiş ev. Ev cansız bir şey olduğu üçün heç bir şey yaşamır. Evdə yaşayan insan yaxşı və pis yaşayır. Beləliklə, Allah bizim yaşamaq üçün insan bədəni adlanan kiçik bir ev yaratdı. İnsan bədəni heç bir şey hiss edə bilməz. Bədənin içində olan ruh ləzzəti də, kədəri də yaşaya bilər. Buna görə də bilməliyik ki, təcrübə edilə bilən biliyə yalnız ruh sahibdir. İnsanlara kömək etmək üçün insan bədənində əzalar kimi alətlər mövcuddur. Beləliklə, alətlər heç bir şey yaşaya bilməz. Ağlayanda gözlərimiz sulanır, stəkanımız deyil.